Παπακωνσταντίνου & Μάλαμας: λάιβ 2018

Είναι κάποιες μαγικές στιγμές που οι καλλιτέχνες ξεπερνούν τους εαυτούς τους. Είναι εκείνες οι στιγμές που το λάιβ ξεπερνά τη στουντιακή ηχογράφηση, οι στιγμές που αυτό που ακούς ξεπερνά αυτό που μέχρι τότε γνώριζες, που το αποτέλεσμα της στιγμής αυτής ξεπερνά κάθε προσδοκία σου, και που κάνει το τραγούδι "απλά" να απογειώνεται!! Μια τέτοια μαγική στιγμή συνέβη μια καλοκαιρινή βραδιά του 2018 στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, την οποία βρήκα προχτές σε ένα βιντεάκι πολύ πρόσφατα ανεβασμένο (πριν λίγες μέρες) από το λογαριασμό του Θανασάρα στο youtube! "Ηλιόπετρα" του Θανάση Παπακωνσταντίνου από το Σωκράτη Μάλαμα:

ΚΑΛΗ (ΜΟΥΣΙΚΗ) ΧΡΟΝΙΑ!

Η μουσική είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Υπήρξα ανέκαθεν συστηματικός ακροατής (αν και ουδέποτε δημιουργός ή εκτελεστής, έστω κι αν κάποια στιγμή το προσπάθησα). Όσο μπορώ να έχω παιδικές μνήμες, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική. Στην αρχή από το πικάπ του παππού -μιλάμε για ηλικία γύρω στα 3!- που είχα μάθει και το χειριζόμουν μόνος! Μετά από το ολόδικό μου πικάπ-βαλιτσάκι, που απέκτησα γύρω στα 5-6 χρόνια μου (και λέμε για τα σημερινά παιδιά και την ευκολία προσαρμογής τους με τη τεχνολογία από μικρή ηλικία, τελικά πάντα έτσι γινόταν, απλά οι δυνατότητες που είχαμε εμείς, ως παιδιά, να βρεθούμε με τέτοια γκατζετάκια στα χέρια μας ήταν πολύ πιο περιορισμένες). Στη συνέχεια από το δικό μου κασετόφωνο, το οποίο ήταν και ένα υποτυπώδες εργαλείο δημιουργίας (ηχογραφούσα, με πικάπ και μικρόφωνο, τα δικά μου, φανταστικά, "ραδιοφωνικά προγράμματα"!). Και πάντα, εννοείται, από κάποιο τρανζιστοράκι, από το οποίο και ενημερωνόμουν για ότι καινούριο κυκλοφορούσε στη δισκογραφική αγορά. Και αργότερα, που το "βαλιτσάκι" έγινε πλατώ, το κασετοφωνάκι ντεκ και το τρανζιστοράκι γουόκμαν, η μουσική συνέχισε να με συντροφεύει ασταμάτητα, παντού όπου έβρισκα ευκαιρία να ακούω.