Ένα ντοκιμαντέρ (κι ένα Γκράμι) για ένα Ελληνικό ροκ γκρουπ!

Δεν είχε τύχει να φτάσει στ' αυτιά μου ετούτη η απίθανη και απίστευτη ιστορία, και είναι γεγονός ότι βρέθηκα μπροστά σε μεγάλη έκπληξη τη Δευτέρα το βράδυ, όταν, κατά τύχη, μετά την παρακολούθηση στην ΕΡΤ 2, της εξαιρετικής  κινηματογραφικής μεταφοράς, από τον αγαπημένο Κλιντ Ίστγουντ, του θεατρικού μιούζικαλ "Jersey Boys", ξεκίνησε η προβολή του ντοκιμαντέρ "Τα 4 Επίπεδα της Ύπαρξης", για το οποίο επίσης δεν γνώριζα κάτι. Η τηλεόραση έμεινε αρχικά να παίζει μόνη, όμως στη συνέχεια τράβηξαν την προσοχή μου κάποιες αφηγήσεις, λίγο μετά τα πρώτα λεπτά της ταινίας, κι έτσι συνέχισα να παρακολουθώ πλέον με ενδιαφέρον. 

Σπάνια συνέντευξη-ντοκουμέντο του Άκη Πάνου - Αναδημοσίευση

Άκουσα κάποια στιγμή χθες, στο κρατικό ραδιόφωνο, αποσπάσματα από μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έχει δώσει ο Άκης Πάνου, και αμέσως μου κίνησε το ενδιαφέρον. Η συνέντευξη αυτή έρχεται από το 1993, δόθηκε στον Άγγελο Κουτσούκη για λογαριασμό του ραδιοσταθμού "Κανάλι 1 (Δημοτικό Ραδιόφωνο Πειραιά)" και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Μπορεί, όπως σχολιάζει παρακάτω και ο ίδιος ο συντάκτης για το συνθέτη, «να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κανείς με κάποια από τα λεγόμενά του, αλλά, καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι μεγάλοι δημιουργοί δεν μπορεί παρά να είναι αιρετικοί». Από αυτή τη σκοπιά, κάθε τέτοια κουβέντα δεν μπορεί παρά να έχει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της, έστω κι αν, σε αρκετά ίσως σημεία της, δεν μπορείς να συμφωνήσεις (απόλυτα) με κάποιες από τις απόψεις του δημιουργού. Και, για μένα, ο Άκης Πάνου είναι μεγάλος δημιουργός, και είναι για το έργο που άφησε πίσω του κυρίως, αλλά και για την ιδιαίτερη και έντονη προσωπικότητά του παράλληλα.

Ένα κερδισμένο στοίχημα

Δεν θα ήθελα να κάνω αυστηρή κριτική στο έργο του Παντελή Βούλγαρη. Του Βούλγαρη που αγάπησα στο "Προξενειό της Άννας" και στο σουρεαλιστικό "Happy Day" (όχι, δεν ήταν η ταινία σουρεαλιστική, η ίδια η ιστορία ήταν...). Του Βούλγαρη που με απογοήτευε σε κάθε επόμενη ταινία του, που κάτι παραπάνω περίμενα κάθε φορά και που αυτό το παραπάνω δεν ήταν ποτέ αρκετό. Που κάθε επόμενη περίοδος ήταν καλύτερη από την προηγούμενή του, πιο ώριμη και ολοκληρωμένη, αλλά ποτέ αρκετά ούτε από το ένα ούτε από το άλλο. Του Βούλγαρη που πάντα πίστευα στις δυνατότητές του, και που σε κάθε νέα του ταινία ήθελα να είναι καλύτερος από αυτό που κάθε φορά ήταν. Που πάντα βαθμολογούσα με μεγάλο βαθμό, όχι τόσο γιατί αντιπροσώπευε απόλυτα την αξία της κάθε ταινίας του αλλά γιατί πίστευα ότι θα δικαιωνόμουν στην επόμενη. Τελικά ο Βούλγαρης ποτέ δεν έκανε την έκπληξη. Ούτε ακόμη με τις "Νύφες", μια ολοκληρωμένη ιστορία και μια άρτια παραγωγή.

Ολοκληρώθηκε η μεταφορά του "Ξεχασμένου Πηγαδιού"

Τις προηγούμενες ημέρες είχα μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος των σελίδων της ιστοσελίδας "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" από τον παλιό ιστότοπο στο νέο blog xehasmenopigadi.blogspot.com. Ολοκληρώνω σήμερα (που παραμένω σπίτι...) με τη μεταφορά της τελευταίας ενότητας "ON AIR", στην οποία μπορούσε ο αναγνώστης να βρει το σύνδεσμο για τη ροή μετάδοσης της εκπομπής, σύνδεσμο για online επικοινωνία με το στούντιο (οι οποίοι, προφανώς, δε λειτουργούν πλέον), αλλά και συνδέσμους για την ενότητα "Το βιντεοκλίπ της εβδομάδας", τους οποίους και μετέφερα.

"Το Ξεχασμένο Πηγάδι", μέρος δεύτερο

Το καλοκαίρι του 2004 μια παρέα παιδιών, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Συλλόγου Νέας Γενιάς τον οποίο είχαν δημιουργήσει, ξεκίνησε τη λειτουργία ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού με την ονομασία SNG Radio (από τα αρχικά του συλλόγου Σ. Ν. Γ.). Δυο χρόνια μετά, βρέθηκα κι εγώ μ' ένα φίλο να συζητάμε το ξεκίνημα μιας δικής μας εβδομαδιαίας εκπομπής στο πρόγραμμα του σταθμού. Στήσαμε λοιπόν το γενικό πλαίσιο, το οποίο θα ήταν θεματικές βραδιές, με κεντρικό θέμα πάντα τη μουσική, όπου το κάθε εβδομαδιαίο δίωρο θα ήταν αφιερωμένο σε κάποιο μουσικό θέμα: ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο καλλιτέχνη, ένα μουσικό ρεύμα, παρουσίαση δίσκου και άλλα, περισσότερο ή λιγότερο μουσικά. Κεντρικός μουσικός άξονας θα ήταν η ροκ, με την ευρύτερη σημασία της, μουσική που αγαπούσαμε και οι δύο, χωρίς να αποκλείονται και οι αναφορές σε άλλα μουσικά είδη (ρέγγε, σόουλ αλλά και έντεχνο ελληνικό). Οι επιρροές από το Γιάννη Πετρίδη, το σημαντικότερο μουσικό ραδιοπαραγωγό και συλλέκτη δίσκων στην Ελλάδα, ήταν, νομίζω, παραπάνω από εμφανείς, και οι εκπομπές του, των οποίων είχαμε υπάρξει φανατικοί ακροατές από εποχής "Ποπ κλαμπ", λειτούργησαν ως πυξίδα στην κατεύθυνση που θα ακολουθούσαν και οι δικές μας.

"Το Ξεχασμένο Πηγάδι" ξανά στο διαδίκτυο!

Μιας και συνεχίζουμε, από χθες πλέον και με επίσημη απαγόρευση κυκλοφορίας, να "μένουμε σπίτι", μετέφερα μερικές ακόμη από τις παλιές αναρτήσεις του "Ξεχασμένου Πηγαδιού" στο νέο ιστολόγιο. Είναι όλες οι αναρτήσεις της ενότητας "Δραστηριότητες" και πρόκειται για κάποια λάιβ που είχαμε παρακολουθήσει, όχι μόνο στη χρονική περίοδο που έβγαινε στον αέρα η εκπομπή αλλά και λίγο παλιότερα. Οι σύνδεσμοι γι' αυτές τις αναρτήσεις ακολουθούν παρακάτω (με χρονολογική σειρά των λάιβ).

Το πάρτι του καλοκαιριού

Διαβάζοντας προχτές στη σελίδα μου στο fb τις νέες αναρτήσεις, πρώτη πρώτη ανάμεσα στις προτεινόμενες σελίδες εμφανίστηκε η σελίδα του "Απόρθητου Art Bar"! Επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και απόλυτα "χειροποίητο" χώρο για όσους έψαχναν το διαφορετικό, ένα στέκι, με όλη τη σημασία της λέξης, που με πολύ μεράκι και με πολλή προσωπική εργασία είχε δημιουργήσει ο αξέχαστος Ιάκωβος, μια άλλη άποψη περί νυχτερινής ζωής, πέρα από τα τετριμμένα. Είδα τη σελίδα και αμέσως ήρθαν ξανά μνήμες, τόσο από τις θεματικές μουσικές βραδιές όσο και από τα αλησμόνητα λάιβ - είχαμε δει, μεταξύ άλλων, στο στέκι του Ιάκωβου, από Βαγγέλη Γερμανό μέχρι Apurimac, κι από Μίλτο Πασχαλίδη (στην πρώτη από τις 3 εμφανίσεις του στην Άνδρο!) μέχρι Σπυριδούλα!

Μουσικές ιστορίες, ξανά...

Το έχω ξαναγράψει και παλιότερα εδώ, (αναφερόμενος όμως τότε στην κρατική τηλεόραση): ας είναι καλά η ΕΡΤ με το κρατικό ραδιόφωνο! Έτσι μπορούμε κι ακούμε τραγούδια ξεχασμένα, τραγούδια που δεν πρόκειται ν' ακούσουμε πουθενά αλλού! Αυτό έγινε και σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, με το Δεύτερο Πρόγραμμα. Η ακρόαση δύο τραγουδιών υπήρξε η αιτία για τούτην εδώ την ανάρτηση. Το ένα ήταν του Μπομπ Ντίλαν, ερμηνευμένο από τον ίδιο, και το άλλο των America, σε διασκευή.

Κι άλλη μουσική...

Ολοκληρώνω, και πάλι με μουσική, την αναδρομή στις παλιές μου αναρτήσεις του G+, με μερικές αναφορές και κάποια μικρά αφιερώματα.

Ο Ελληνικός κινηματογράφος

Συνεχίζω την αναδρομή στις αναρτήσεις του G+ με μερικά κλιπάκια και ατάκες από κλασικές παλιές ελληνικές ταινίες. Γιατί με αυτές μεγαλώσαμε, και γιατί ακόμα μας συντροφεύουν...


5/2/16
Τσιριμπίμ τσιριμπόμ!
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης δίνει ρέστα, σε μια από τις καλύτερες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου! Φοβερός συμπρωταγωνιστής και ο Γιώργος Γαβριηλίδης.

14/8/16  
-"Μίσες Έλεν, μου χαρίζετε αυτό το χορό;" 
-"Και δε στον χαρίζω να πάει στο διάολο!"
(Γιάννης Μιχαλόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, "Η θεία μου η χίπισσα")

15/8/16

"Κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί!"
(Μίτση Κωνσταντάρα, "Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι")

8/10/16

"Ότι έχεις, εδώ επάνω το έχεις, ε;"
("Ο Ζηλιαρόγατος", Βασ. Λογοθετίδης, Β. Πρωτοπαππάς) 

Songs of life

Έφτασε λοιπόν η στιγμή που το G+ "κατεβάζει διακόπτες", κάτι που γνωρίζαμε από το καλοκαίρι. Είχα ξεκινήσει πριν λίγο καιρό να αναδημοσιεύω εδώ κάποιες αναρτήσεις μου του G+ που θεωρώ, για διάφορους λόγους, πιο ιδιαίτερες και δεν θα ήθελα να χαθούν. Μια ομάδα αναρτήσεων που θα ήθελα να κρατήσω είναι η ενότητα "Songs of life". Τραγούδια που έχουν ξεχωριστή θέση στη ζωή μου, είτε γιατί κάποια τα θεωρώ πολύ σπουδαία σε ολόκληρη την ιστορία της δισκογραφίας, είτε γιατί κάποια με "μεγάλωσαν", καθώς υπήρξαν τα πρώτα μου ακούσματα στην παιδική και προεφηβική ηλικία, κι έγιναν οδηγοί στις μετέπειτα μουσικές μου αναζητήσεις, ως συστηματικού πλέον ακροατή. Αυτά (ή έστω τα περισσότερα) προτίθεμαι να αναδημοσιεύσω εδώ. Πάμε (ξεκινώντας από την παλιότερη ανάρτηση...):

"Τ' άστρα φαίνονται πολύ διαφορετικά σήμερα..."

Λοιπόν...

Το Google+ σταματά οριστικά σε μερικές μέρες. Το νέο είχε κυκλοφορήσει από το προηγούμενο καλοκαίρι, αρχικά με ημερομηνία διακοπής καλοκαίρι του 2019. Τελικά, το Δεκέμβρη η Google ανακοίνωσε επίσπευση του κλεισίματος της πλατφόρμας για τις αρχές Απριλίου. Η αλήθεια είναι ότι το G+ δεν υπήρξε και η πιο επιτυχημένη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως είχε ένα πλεονέκτημα, για χρήστες που δεν ήθελαν την πολυπλοκότητα χρήσης που έχουν άλλες αντίστοιχες, αν και πολύ πιο διαδεδομένες, πλατφόρμες: λειτουργικότητα μέσω της απλότητας. Ήταν αυτός και ο λόγος για τον οποίο, πριν λίγα μόλις χρόνια, αποφάσισα κι εγώ να δικτυωθώ κοινωνικά! Υπήρξε η πρώτη, και η μόνη μέχρι πολύ πρόσφατα, πλατφόρμα της οποίας υπήρξα χρήστης, και την είχα επιλέξει ακριβώς λόγω αυτής της απλότητας στη χρήση της. Δυστυχώς την άποψή μου δεν συμμερίστηκαν οι περισσότεροι από τους χρήστες της, και σταδιακά την εγκατέλειψαν, με αποτέλεσμα η διατήρησή της από την Google να μην είναι πλέον συμφέρουσα.

"Αυτή η νύχτα μένει"

Ευτυχώς που υπάρχει και η κρατική τηλεόραση. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας τα όσα στραβά χαρακτηρίζουν τα κανάλια της ΕΡΤ. Όμως δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως είναι και τα μόνα κανάλια στα οποία μπορεί κάποιος να δει καλό κινηματογράφο, κλασικό ή σύγχρονο, ξένο ή ελληνικό.

Ένας θρύλος της ελληνικής post-punk 80's σκηνής

Δημιουργός της πιο χαρακτηριστικής ελληνικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας των 80's Creep Records, αλλά και ντράμερ τότε του δημοφιλέστερου γκρουπ της εταιρίας (και πολύ αγαπημένου μου...) Villa 21 (και από το '92 στους HeadQuake). Τον θυμήθηκα με αφορμή μια πρόσφατη ανάρτηση που είδα σε μια κοινότητα του G+ στην οποία είμαι μέλος και, όπως πάντα, με έπιασε και πάλι η νοσταλγία για τα παλιά, τότε που, σε κάποιες βινυλιότσαρκες (Ομόνοια - Πολυτεχνείο - Εξάρχεια), αναζητούσα με ανυπομονησία κάποια καινούργια κυκλοφορία της Creep. Ψάχνοντας λοιπόν πληροφορίες για τον Μπάμπη Δαλίδη έπεσα σε μια περσινή του συνέντευξη στο popaganda (με αφορμή τo Αφιέρωμα στις Δισκογραφικές Εταιρείες του ’80 που έγινε το 2016), την οποία και αναδημοσιεύω ευθύς αμέσως.

"Waiting For Something"

Μπορεί το "Phos" του 1976 να θεωρείται ο δημοφιλέστερος και πιο επιτυχημένος δίσκος των Socrates, με μια εξαιρετική παραγωγή (πολύ καλύτερη από τις μέτριες των προηγούμενων δίσκων τους) από τον ήδη γνωστό διεθνώς τότε Βαγγέλη Παπαθανασίου, (βλέπε Aphrodite's Child), προσωπικά όμως βρίσκω πιο ενδιαφέροντα και συναρπαστικό τον αμέσως επόμενο, που ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, και μετά από αρκετές ανακατατάξεις μελών. Ίσως γιατί τον πρωτάκουσα σαν νέα κυκλοφορία, μόλις είχε πρωτοβγεί. Ίσως πάλι για τον διαφορετικό ήχο του, αν και θα έλεγα πως το γκρουπ δεν είχε τελικά ποτέ έναν αυστηρά καθορισμένο ήχο. Από τον πιο ψυχεδελικό ροκ ήχο του πρώτου τους άλμπουμ, στις πιο χαρντ ροκ φόρμες, το μπλουζ-ροκ, το progressive rock και μέχρι τον πιο ραφιναρισμένο και πιο πειραματικό ήχο του "Phos" (με επιρροές από Χέντριξ, Κλάπτον και Led Zeppelin) το κοινό σημείο στη μουσική τους ήταν οι ελληνικοί, ηπειρώτικοι ήχοι (χαρακτηριστικότατο το "Mountains") και μια εν γένει ελληνικότητα, που ξεπηδούσε πονηρά μέσα από το κλασικό ροκ τους. αλλά και μέσα από το όνομα του γκρουπ, Socrates Drank the Conium, όπως ήταν αρχικά. Για τους χαρντ ροκ φανς τους μάλιστα, η εκλεπτυσμένη παραγωγή του Βαγγέλη στο "Phos" θεωρήθηκε μέγα ολίσθημα, όπως ολίσθημα θεωρήθηκε και το εν λόγω άλμπουμ "Waiting for Something" του 1980.

"Ελλαδέξ"

"Λευκαίνει καλύτερα!"

Στην δισκογραφία υπάρχουν κατά καιρούς κάποιες "ευτυχείς συγκυρίες", όπου οι συναντήσεις κάποιων δημιουργών έχουν δώσει άλλοτε έργα σημαντικά κι άλλοτε έργα με κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση συγκαταλέγεται και τούτος ο δίσκος του 1975, αποτέλεσμα συνεύρεσης τριών ιδιαίτερων δημιουργών, οι οποίοι ωστόσο είχαν ήδη συνεργαστεί ξανά προηγουμένως, ανά δύο. Ο Γιάννης Λογοθέτης, σκιτσογράφος, στιχουργός αλλά και συνθέτης (γνωστότατος και ως Λογό) από τη μια, και ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, κιθαρίστας και συνθέτης - μέλος ενός ιστορικού συγκροτήματος (το "Κιου" των Πελόμα Μποκιού) έχουν συνεργαστεί ένα μόλις χρόνο πριν, σε άλλον ένα σατιρικό δίσκο, με τραγουδιστή τον Ανδρεάδη, ως στιχουργός ο πρώτος, ως συνθέτης και ενορχηστρωτής ο δεύτερος. Παράλληλα, ο Κιουρκτσόγλου συνεργάζεται με το Δημήτρη Πουλικάκο για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων και της παραγωγής του, ίσως, σημαντικότερου ελληνικού ροκ δίσκου (ο οποίος όμως θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά), "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος". Σε αντάλλαγμα της συνδρομής του αυτής, ο Κιουρκτσόγλου ζητά από τον Πουλικάκο να ερμηνεύσει ένα καινούριο του τραγούδι. Ο Πουλίκας δεν πολυγουστάρει το κομμάτι που του προτείνει ο Κιουρκτσόγλου, υποχωρεί όμως τελικά και κάνει τη χάρη στον "παραγωγό" του να το ηχογραφήσει. Έτσι προκύπτει το "Ελλαδέξ", ο πιο ροκ δίσκος του Γιάννη Λογοθέτη!

Blue Monday

Άκουγα το πρωί σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι η σημερινή Δευτέρα έχει χαρακτηριστεί, από το 2005, ως "Blue Monday". Ο χαρακτηρισμός, λέει, οφείλεται σε έναν υπολογισμό που προκύπτει από κάποιον, αυθαίρετο προφανώς, μαθηματικό τύπο, ο οποίος, χρησιμοποιώντας παραμέτρους όπως οι καιρικές συνθήκες, χρέη που εκκρεμούν, οι μέρες που πέρασαν από τα τελευταία Χριστούγεννα, και μερικές ακόμη, δίνει ένα αριθμητικό αποτέλεσμα που δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους. Με το μαθηματικό λοιπόν αυτό τύπο προκύπτει ότι, για τους κατοίκους του Βορείου ημισφαιρίου, η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου.

Η ιστορία που "έφαγε" ο "δαίμων"

Τις προηγούμενες δεκαετίες, στα τυπογραφεία κυκλοφορούσε ο γνωστός "δαίμων", που, σαν άλλος καλικάντζαρος, αρεσκόταν να ...ανακατεύει γράμματα, λέξεις, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα, φωτογραφίες, διαστρέφοντας ή και καταστρέφοντας ολοσχερώς το περιεχόμενο του εντύπου. Στη σύγχρονη εποχή, που η αναγνωσιμότητα των εντύπων έχει μειωθεί δραματικά, ο "δαίμων των τυπογραφείων" δεν βρίσκει πια ενδιαφέρον στους χώρους αυτούς και έχει μετακομίσει στους ...servers των ιστοσελίδων!. Ένας τέτοιος δαίμων λοιπόν χτύπησε και το σέρβερ της google.gr και, όπως ήταν πεινασμένος, "έφαγε" μια ολόκληρη ανάρτηση από το ιστολόγιό μου!

(Σαν) συνέχεια από το προηγούμενο...

Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, στις 23 Νοέμβρη 2006, ξεκινήσαμε με ένα φίλο μια σειρά μουσικών εκπομπών σε τοπικό ραδιοσταθμό του νησιού. Ήταν δίωρες εβδομαδιαίες εκπομπές γενικού μουσικού περιεχομένου, με κύριο όμως άξονα τη μουσική που άρεσε περισσότερο και στους δυο μας: τη ροκ. Κύρια δομή των εκπομπών ήταν κάθε εβδομάδα ένα αφιέρωμα: σε μουσικά είδη, σε πορτρέτα καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, σε παρουσιάσεις δίσκων, και σε ότι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει μια μουσική ενότητα. Είχε τίτλο "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" (δανεισμένο από το ομότιτλο τραγούδι του Πουλικάκου) και έμεινε "στον αέρα" για τρία χρόνια, μέχρι τις 17 Δεκέμβρη του 2009.

Η πρώτη "ραπ" κυκλοφορία

Το πασίγνωστο "Rapper's Delight" των Sugarhill Gang επίσημα θεωρείται ως η πρώτη χιπ-χοπ κυκλοφορία στην παγκόσμια δισκογραφία, που καθιέρωσε το ραπ ιδίωμα, στα τέλη του 1979. Επιπλέον, η Wikipedia αναφέρει ότι προηγήθηκε το "King Tim III (Personality Jock)" των Fatback, λίγους μήνες νωρίτερα (το οποίο προφανώς δεν γνώρισε επιτυχία, έτσι τα πρωτεία πήραν οι Sugarhill Gang). Υπάρχει όμως μια ηχογράφηση του 1965 (!) που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χιπ-χοπ! Και είναι πολλοί μουσικόφιλοι που συμφωνούν με την άποψη αυτή, αναμεσά τους και ο υπογράφων.