Υπέρβαση!

 Έτσι μόνο θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος αυτό που κατόρθωσε η Φιλαρμονική του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου (Μου.Σ.Α), το βράδυ της Κυριακής 28 Ιουλίου, ημέρα έναρξης του επετειακού 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου. Ξεπερνώντας κατά πολύ τον εαυτό τους, έκαναν την κορυφαία μέχρι στιγμής εμφάνισή τους και απέδωσαν σαν επαγγελματίες στο απαιτητικό αυτό πρόγραμμα, το μεγαλύτερο νομίζω σε διάρκεια και έχοντας πλέον να παρουσιάσουν όχι ορχηστρικά θέματα αλλά τραγούδια, συνεργαζόμενοι με μια από τις κορυφαίες λαϊκές φωνές της ελληνικής δισκογραφίας, τον Γεράσιμο Ανδρεάτο. Το εγχείρημα είχε τις δυσκολίες του: συνεργασία/σύμπραξη ερασιτεχνών μουσικών με επαγγελματία τραγουδιστή, προσαρμογή του, κυρίως λαϊκού, ρεπερτορίου στους ήχους και τις διαφορετικές ενορχηστρωτικές απαιτήσεις μιας φιλαρμονικής ορχήστρας, διάρκεια προγράμματος μεγαλύτερη του συνηθισμένου.

Η συναυλία ήταν μια έκπληξη! Η Φιλαρμονική όμως μας έχει συνηθίσει στις εκπλήξεις. Από τη μια διαπιστώνουμε πως χρόνο με το χρόνο γίνεται αισθητά καλύτερη, έστω κι αν οι μουσικοί που την αποτελούν ανανεώνονται συνεχώς, πράγμα που σημαίνει ότι τα νέα μέλη ξεκινούν από την αρχή και πρέπει, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους, πράγμα καθόλου εύκολο. Από την άλλη, η ορχήστρα δεν εμμένει σε κάποιο ρεπερτόριο που λειτουργεί σαν κορμός σε κάθε εμφάνιση, αλλά εξερευνά κάθε φορά νέους μουσικούς χώρους, με τόλμη και τελικά και με... γοητεία! Δοκιμάζει, πειραματίζεται, ρισκάρει, και κάθε φορά το αποτέλεσμα είναι όλο και καλύτερο. Είναι μια φιλαρμονική ερασιτεχνών μουσικών, κατά μεγάλο μέρος μικρών ηλικιών (παιδιά και έφηβοι) που τίποτα πλέον δεν έχει να ζηλέψει από ορχήστρες επαγγελματιών.

Στο δια ταύτα τώρα, τη βραδιά της έναρξης του 10ου Φεστιβάλ Άνδρου, η Φιλαρμονική του Μου.Σ.Α. μας χάρισε ένα απολαυστικό πρόγραμμα βασισμένο κυρίως στο τραγούδι, για πρώτη φορά στην ιστορία της, και μάλιστα τολμώντας, όπως είπαμε, τη συνεργασία με το σπουδαίο λαϊκό ερμηνευτή Γεράσιμο Ανδρεάτο. Το πρόγραμμα, με τίτλο "Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε", παρμένο από το ομότιτλο τραγούδι του Δημήτρη Παπαδημητρίου (που πρωτοερμήνευσε δισκογραφικά ο Ανδρεάτος, και το οποίο ακούστηκε, όπως αναμενόταν, δύο φορές) περιλάμβανε συνθέσεις των μεγαλύτερων Ελλήνων δημιουργών, από ολόκληρο σχεδόν το φάσμα της ελληνικής μουσικής, όπως των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Μαρκόπουλου και άλλων.

Τη Φιλαρμονική πλαισίωσαν, σε όσα τραγούδια είχαν τη σχετική ενορχηστρωτική απαίτηση, η Αλεξάνδρα Μητσοπούλου στο πιάνο (αλλά και στο τραγούδι σε κάποια κομμάτια) και ο Κάρολος Γιαγιάνης στο μπουζούκι. Και όπως πάντα, τη διδασκαλία και τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής είχε ο Δημήτρης Σιδερής, ενώ φυσικά συμμετείχαν και οι άλλοι δύο δάσκαλοι της ορχήστρας Τάσος Βιτσεντζάτος (διδασκαλία χάλκινων) και Δημήτρης Βαρζαμπετιάν (διδασκαλία κρουστών).

Ο Παντελής Βούλγαρης

Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος

 

 Να σημειώσω τέλος ότι την έναρξη του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου προλόγισε, όπως και κάθε χρόνο άλλωστε, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του φεστιβάλ σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης.

Buena Vista Social Club

 Πάει λίγος καιρός που κατάφερα, επιτέλους, να δω μια ταινία για την οποία ακούω χρόνια, αλλά για διάφορους λόγους, και ενώ ο δημιουργός της Βιμ Βέντερς είναι από τους πλέον αγαπημένους μου Ευρωπαίους σκηνοθέτες, δεν τα είχα καταφέρει μέχρι σήμερα. Να όμως που, ελέω Κινηματογραφικής Λέσχης Άνδρου, το κατάφερα φέτος το καλοκαίρι, στην προβολή της στο θερινό χώρο της λέσχης, το "Cine Αυλή".

Πρόκειται για ένα συνδυασμό μουσικού ντοκιμαντέρ και ταινίας δρόμου, καθώς ο Βέντερς ακολουθεί τον κολλητό του φίλο, κιθαρίστα Ράι Κούντερ (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, έχει συνθέσει και τη μουσική στην ταινία του Βέντερς "Παρίσι, Τέξας"), στην Αβάνα, στην αναζήτηση των Κουβανών μουσικών που μαζευόντουσαν κι έπαιζαν μουσική στο Buena Vista Social Club, μια κλειστή (members-only) λέσχη που ιδρύθηκε το 1932 από μαύρους κυρίως κατοίκους της Αβάνας, οι οποίοι συγκεντρώνονταν εκεί, όπως και σε άλλες αντίστοιχες λέσχες, για να διασκεδάζουν. Στη λέσχη αυτή άρχισαν, τα επόμενα χρόνια, να παίζουν και κάποιοι Κουβανοί μουσικοί, μέχρι που το κλαμπ έγινε πόλος έλξης για νυχτερινή διασκέδαση. Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε τον Κούντερ και τον Βέντερς να αναζητούν το κτίριο που στεγαζόταν η λέσχη αυτή, σχεδόν κανείς όμως από τους κατοίκους της περιοχής Μπουένα Βίστα (απ' όπου πήρε και το όνομά της) δεν θυμάται ποιο ακριβώς ήταν το κτίριο!

 Σκοπός αρχικός του Κούντερ ήταν να ηχογραφήσει ένα μουσικό άλμπουμ σε στούντιο της Αβάνας, με τη σύμπραξη Αφρικανών και Κουβανών μουσικών. Οι αφρικανοί όμως δεν κατάφεραν τελικά να πάρουν άδεια εισόδου στην Κούβα, έτσι ο Κούντερ αποφάσισε να βρει όσους περισσότερους από τους παλιούς Κουβανούς μουσικούς μπορούσε για την ηχογράφηση ενός δίσκου με κουβανέζικους ρυθμούς. Το μουσικό αυτό σχήμα πήρε, τιμής ένεκεν, το όνομα Buena Vista Social Club. Τον τίτλο αυτό πήρε και το άλμπουμ, που ηχογραφήθηκε το 1996 μέσα σε έξη μόλις ημέρες και κυκλοφόρησε το 1997. Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1999 και καταγράφει όλη αυτή την ιστορία, από την αρχή ως το τέλος. Περιλαμβάνει στιγμιότυπα από τις ηχογραφήσεις των μουσικών στο στούντιο EGREM, συνεντεύξεις που έδωσαν εκ των υστέρων και στιγμιότυπα από τις τρεις μόλις εμφανίσεις που έκανε το σχήμα, δύο στο Άμστερνταμ και μία στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα τώρα τι να πω; Αν και δεν είμαι συστηματικός ακροατής του είδους, σίγουρα οι αφροκουβανέζικοι και λάτιν ρυθμοί πάντα με συνέπαιρναν. Με μεγάλη μου έκπληξη λοιπόν ανακάλυψα, κατά την παρακολούθηση της ταινίας, ότι κάποια από τα κομμάτια αυτά τα έχω ακούσει και αγαπήσει εδώ και χρόνια, ποτέ όμως δεν τα έψαξα περισσότερο. Μεταξύ αυτών εντόπισα και δυο πολύ αγαπημένα μου, που είναι ίσως και τα πιο δημοφιλή του άλμπουμ και σίγουρα κάπου κάποτε όλοι τα έχετε ακούσει: το χορευτικό "Candela" και, κυρίως, το εμβληματικό και πιο χαρακτηριστικό τραγούδι του δίσκου "Chan Chan", το οποίο ο Ράι Κούντερ αποκάλεσε αργότερα "Η επαγγελματική κάρτα (calling card) του Buena Vista". Οι θρυλικοί Κουβανοί μουσικοί λοιπόν, 90άρηδες ήδη κάποιοι από την εποχή της ηχογράφησης (!), δίνουν νομίζω τον καλύτερό τους εαυτό, σε μία πραγματικά εκρηκτική ηχογράφηση!

Δείτε οπωσδήποτε, όπου την πετύχετε, την ταινία, αναζητήστε και ακούστε οπωσδήποτε το δίσκο. Ακόμη κι αν δεν είστε φαν των λάτιν ρυθμών, πιστεύω ότι οι ηχογραφήσεις αυτές θα σας συνεπάρουν. Εγώ ήδη είμαι στην τελική ευθεία για παραγγελία του (διπλού) βινυλίου. Είναι ένα κομμάτι που δεν πρέπει, θεωρώ, να λείπει από καμία δισκοθήκη.

Μπορείτε παρακάτω να απολαύσετε και τα δύο πιο δημοφιλή κομμάτια του άλμπουμ. Καλή ακρόαση και καλή θέαση!

"Chan Chan" (studio ηχογράφηση)

"Candela" (live στο Άμστερνταμ)

Περισσότερες λεπτομέρειες για το κλαμπ, τους μουσικούς, το δίσκο και την ταινία μπορείτε να βρείτε και στη Wikipedia, που αποτέλεσε και πηγή για κάποιες πληροφορίες της ανάρτησής μου.

Πηγές:

Wikipedia

Rockwave Nights - Raining Pleasure reunion

 Τους Raining Pleasure είχα την τύχη (κυριολεκτικά) να τους δω για μία και μοναδική φορά πριν 14 χρόνια. Μιλάω για τύχη, καθώς εκείνες τις μέρες που έκαναν την επετειακή τους εμφάνιση στην Πάτρα, για τα 20χρονά τους στα μουσικά πράγματα, έτυχε να βρίσκομαι εκεί για προσωπικούς λόγους (όψιμες ...σπουδές!), και χωρίς να γνωρίζω από πριν για την εμφάνιση αυτή. Το ανακάλυψα τυχαία από αφίσες στους δρόμους της Πάτρας και, εννοείται, προγραμμάτισα να πάω να τους δω. Την εποχή εκείνη κάναμε και "Το Ξεχασμένο Πηγάδι", μια ραδιοφωνική μουσική εκπομπή μαζί με ένα φίλο (ο οποίος ήταν επίσης φαν του γκρουπ και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο μόλις έμαθα για το λάιβ, όμως δεν κατάφερε να έρθει τελικά). Η εμφάνιση εκείνη, για την οποία είχα γράψει και ανασκόπηση στο ιστολόγιο της εκπομπής μας, ήταν μάλλον και από τις τελευταίες τους (αν όχι η τελευταία, δεν το θυμάμαι αυτό με σιγουριά), λίγο πριν το σχήμα πέσει σε απραξία, καθώς ο Vassilikos ξεκινούσε προσωπικό project. Μαθαίνοντας λοιπόν, φέτος την άνοιξη, περί επανασύνδεσης και επανεμφάνισής τους στη σκηνή, εννοείται πως θέλησα να τους ξαναδώ, σε μια ακόμα επετειακή εμφάνιση.

Release Athens Festival 2024, ημέρα τέταρτη

Πέμπτη 20 Ιουνίου
Tramhaus, Ride, The Smile, Pulp 

 Είχα προγραμματίσει το ταξίδι μου στην Αθήνα για την 4η ημέρα του φεστιβάλ έτσι, ώστε να βρίσκομαι στην Πλατεία Νερού κατά τις 7 το απόγευμα (ή λίγο μετά) για να μπορέσω να παρακολουθήσω ολόκληρο το σετ των Ride. Τους Tramhaus έτσι κι αλλιώς δεν τους προλάβαινα, αν και είχα την περιέργεια να τους ακούσω, εκτός αν ταξίδευα για Αθήνα πρωί. Όμως, εκείνο το απόγευμα, οι αρχαίοι θεοί Ποσειδώνας και Κηφισός δεν ήταν με το μέρος μου! Λίγο ο πρώτος με τα 7 μποφόρ και τις καθυστερήσεις στα ακτοπλοϊκά δρομολόγια, λίγο ο δεύτερος με το απίστευτο μποτιλιάρισμα της λεωφόρου που φέρει το όνομά του, από Αττική Οδό μέχρι Λεωφόρο Αθηνών, κατάφερα τελικά να βρίσκομαι στην πλατεία στις 8 το βράδυ, λίγο πριν το δεύτερο σχήμα της βραδιάς ολοκληρώσει την εμφάνισή του.

Release Athens Festival 2024

Πρώτη ημέρα, Κυριακή 9 Ιουνίου
Overjoyed, Danko Jones, The Subways, The Offspring

Δεν μπορώ να πω πως είμαι από τους τακτικούς θεατές του Release Athens Festival, καθώς όλα αυτά τα χρόνια που διεξάγεται έχω πάει, λόγω απόστασης από Αθήνα, ελάχιστες φορές. Το σίγουρο όμως είναι ότι το σετ που παρακολούθησα στις 9 Ιουνίου ήταν το καλύτερο από όσα είχε τύχει να παρευρεθώ. Και αυτό οφειλόταν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό στα ονόματα που συμμετείχαν και λιγότερο σε διοργανωτικά ή/και τεχνικά θέματα του φεστιβάλ.

Ένα ντοκιμαντέρ (κι ένα Γκράμι) για ένα Ελληνικό ροκ γκρουπ!

Δεν είχε τύχει να φτάσει στ' αυτιά μου ετούτη η απίθανη και απίστευτη ιστορία, και είναι γεγονός ότι βρέθηκα μπροστά σε μεγάλη έκπληξη τη Δευτέρα το βράδυ, όταν, κατά τύχη, μετά την παρακολούθηση στην ΕΡΤ 2, της εξαιρετικής  κινηματογραφικής μεταφοράς, από τον αγαπημένο Κλιντ Ίστγουντ, του θεατρικού μιούζικαλ "Jersey Boys", ξεκίνησε η προβολή του ντοκιμαντέρ "Τα 4 Επίπεδα της Ύπαρξης", για το οποίο επίσης δεν γνώριζα κάτι. Η τηλεόραση έμεινε αρχικά να παίζει μόνη, όμως στη συνέχεια τράβηξαν την προσοχή μου κάποιες αφηγήσεις, λίγο μετά τα πρώτα λεπτά της ταινίας, κι έτσι συνέχισα να παρακολουθώ πλέον με ενδιαφέρον. 

Πλούσιο και επετειακό το Έβδομο Φεστιβάλ Άνδρου

Για δεύτερο καλοκαίρι εν μέσω πανδημίας, το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου επιστρέφει πιο πλούσιο, σε αριθμό εκδηλώσεων, σε ποικιλία θεαμάτων αλλά και σε διάρκεια, από το αντίστοιχο περσινό, ενώ ταυτόχρονα δείχνει να στοχεύει πιο δυναμικά και σε κοινό μικρότερων ηλικιών. Με εργαστήρι και με παράσταση Καραγκιόζη, από τη μία, που απευθύνεται σε μικρά και "μεγάλα" παιδιά (έχω την αίσθηση ότι τα "παιδιά" που έχουμε μεγαλώσει με τον Καραγκιόζη θα τον απολαύσουμε ίσως περισσότερο!), αλλά και βραδιά χιπ χοπ, από την άλλη, που απευθύνεται προφανώς σε ένα ευρύ νεανικό κοινό (αλλά και σε "νέους" κάθε ηλικίας...), κάνει ένα νέο άνοιγμα και, ταυτόχρονα, δείχνει μια διάθεση να ανανεωθεί και να μας συντροφέψει για πολλά πολλά ακόμη χρόνια. Τη συνεχή διάθεση για ανανέωση την είχα ήδη επισημάνει και πριν δύο χρόνια, στο σχόλιό μου για το 5ο Φεστιβάλ του 2019, την πορεία αυτή όμως ανέκοψε την επόμενη χρονιά η πανδημία, με ένα "μουδιασμένο" και περιορισμένο, χρονικά και θεματικά, 6ο Φεστιβάλ. Φέτος όμως, δείχνει να επιστρέφει στην κανονικότητά του, με έντεκα, μέχρι στιγμής, (αν δεν προκύψει και κάποια δωδέκατη βραδιά-έκπληξη...) εκδηλώσεις στο εικοσαήμερο μεταξύ 1ης και 20ης Αυγούστου. Όλες οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν, όπως συνήθως, στο Ανοιχτό Θέατρο Άνδρου.

Σπάνια συνέντευξη-ντοκουμέντο του Άκη Πάνου - Αναδημοσίευση

Άκουσα κάποια στιγμή χθες, στο κρατικό ραδιόφωνο, αποσπάσματα από μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έχει δώσει ο Άκης Πάνου, και αμέσως μου κίνησε το ενδιαφέρον. Η συνέντευξη αυτή έρχεται από το 1993, δόθηκε στον Άγγελο Κουτσούκη για λογαριασμό του ραδιοσταθμού "Κανάλι 1 (Δημοτικό Ραδιόφωνο Πειραιά)" και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Μπορεί, όπως σχολιάζει παρακάτω και ο ίδιος ο συντάκτης για το συνθέτη, «να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κανείς με κάποια από τα λεγόμενά του, αλλά, καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι μεγάλοι δημιουργοί δεν μπορεί παρά να είναι αιρετικοί». Από αυτή τη σκοπιά, κάθε τέτοια κουβέντα δεν μπορεί παρά να έχει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της, έστω κι αν, σε αρκετά ίσως σημεία της, δεν μπορείς να συμφωνήσεις (απόλυτα) με κάποιες από τις απόψεις του δημιουργού. Και, για μένα, ο Άκης Πάνου είναι μεγάλος δημιουργός, και είναι για το έργο που άφησε πίσω του κυρίως, αλλά και για την ιδιαίτερη και έντονη προσωπικότητά του παράλληλα.

Ετήσια συναυλία Φιλαρμονικής ΜουΣΑ: ένα χρόνο πριν

Στο φετινό, περιορισμένο λόγω μέτρων covid-19, καλλιτεχνικό πρόγραμμα του νησιού, δεν περιλαμβάνεται η καθιερωμένη ετήσια καλοκαιρινή συναυλία της Φιλαρμονικής του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου, που συνήθως δινόταν (γύρω) στις 16 Αυγούστου. Η συναυλία αυτή μάλιστα είχε ενταχθεί τα τελευταία χρόνια στο πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου (το οποίο επίσης φέτος θα είναι πολύ περιορισμένο, με μόλις τέσσερα θεατρικά και μία, διπλή, συναυλία), και μόνο πέρυσι είχε δοθεί νωρίτερα, πριν την έναρξη του φεστιβάλ, στις 26 Ιουλίου.

Ολοκληρώθηκε η μεταφορά του "Ξεχασμένου Πηγαδιού"

Τις προηγούμενες ημέρες είχα μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος των σελίδων της ιστοσελίδας "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" από τον παλιό ιστότοπο στο νέο blog xehasmenopigadi.blogspot.com. Ολοκληρώνω σήμερα (που παραμένω σπίτι...) με τη μεταφορά της τελευταίας ενότητας "ON AIR", στην οποία μπορούσε ο αναγνώστης να βρει το σύνδεσμο για τη ροή μετάδοσης της εκπομπής, σύνδεσμο για online επικοινωνία με το στούντιο (οι οποίοι, προφανώς, δε λειτουργούν πλέον), αλλά και συνδέσμους για την ενότητα "Το βιντεοκλίπ της εβδομάδας", τους οποίους και μετέφερα.

"Το Ξεχασμένο Πηγάδι", μέρος δεύτερο

Το καλοκαίρι του 2004 μια παρέα παιδιών, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Συλλόγου Νέας Γενιάς τον οποίο είχαν δημιουργήσει, ξεκίνησε τη λειτουργία ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού με την ονομασία SNG Radio (από τα αρχικά του συλλόγου Σ. Ν. Γ.). Δυο χρόνια μετά, βρέθηκα κι εγώ μ' ένα φίλο να συζητάμε το ξεκίνημα μιας δικής μας εβδομαδιαίας εκπομπής στο πρόγραμμα του σταθμού. Στήσαμε λοιπόν το γενικό πλαίσιο, το οποίο θα ήταν θεματικές βραδιές, με κεντρικό θέμα πάντα τη μουσική, όπου το κάθε εβδομαδιαίο δίωρο θα ήταν αφιερωμένο σε κάποιο μουσικό θέμα: ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο καλλιτέχνη, ένα μουσικό ρεύμα, παρουσίαση δίσκου και άλλα, περισσότερο ή λιγότερο μουσικά. Κεντρικός μουσικός άξονας θα ήταν η ροκ, με την ευρύτερη σημασία της, μουσική που αγαπούσαμε και οι δύο, χωρίς να αποκλείονται και οι αναφορές σε άλλα μουσικά είδη (ρέγγε, σόουλ αλλά και έντεχνο ελληνικό). Οι επιρροές από το Γιάννη Πετρίδη, το σημαντικότερο μουσικό ραδιοπαραγωγό και συλλέκτη δίσκων στην Ελλάδα, ήταν, νομίζω, παραπάνω από εμφανείς, και οι εκπομπές του, των οποίων είχαμε υπάρξει φανατικοί ακροατές από εποχής "Ποπ κλαμπ", λειτούργησαν ως πυξίδα στην κατεύθυνση που θα ακολουθούσαν και οι δικές μας.

"Το Ξεχασμένο Πηγάδι" ξανά στο διαδίκτυο!

Μιας και συνεχίζουμε, από χθες πλέον και με επίσημη απαγόρευση κυκλοφορίας, να "μένουμε σπίτι", μετέφερα μερικές ακόμη από τις παλιές αναρτήσεις του "Ξεχασμένου Πηγαδιού" στο νέο ιστολόγιο. Είναι όλες οι αναρτήσεις της ενότητας "Δραστηριότητες" και πρόκειται για κάποια λάιβ που είχαμε παρακολουθήσει, όχι μόνο στη χρονική περίοδο που έβγαινε στον αέρα η εκπομπή αλλά και λίγο παλιότερα. Οι σύνδεσμοι γι' αυτές τις αναρτήσεις ακολουθούν παρακάτω (με χρονολογική σειρά των λάιβ).

Το πάρτι του καλοκαιριού

Διαβάζοντας προχτές στη σελίδα μου στο fb τις νέες αναρτήσεις, πρώτη πρώτη ανάμεσα στις προτεινόμενες σελίδες εμφανίστηκε η σελίδα του "Απόρθητου Art Bar"! Επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και απόλυτα "χειροποίητο" χώρο για όσους έψαχναν το διαφορετικό, ένα στέκι, με όλη τη σημασία της λέξης, που με πολύ μεράκι και με πολλή προσωπική εργασία είχε δημιουργήσει ο αξέχαστος Ιάκωβος, μια άλλη άποψη περί νυχτερινής ζωής, πέρα από τα τετριμμένα. Είδα τη σελίδα και αμέσως ήρθαν ξανά μνήμες, τόσο από τις θεματικές μουσικές βραδιές όσο και από τα αλησμόνητα λάιβ - είχαμε δει, μεταξύ άλλων, στο στέκι του Ιάκωβου, από Βαγγέλη Γερμανό μέχρι Apurimac, κι από Μίλτο Πασχαλίδη (στην πρώτη από τις 3 εμφανίσεις του στην Άνδρο!) μέχρι Σπυριδούλα!

Παπακωνσταντίνου & Μάλαμας: λάιβ 2018

Είναι κάποιες μαγικές στιγμές που οι καλλιτέχνες ξεπερνούν τους εαυτούς τους. Είναι εκείνες οι στιγμές που το λάιβ ξεπερνά τη στουντιακή ηχογράφηση, οι στιγμές που αυτό που ακούς ξεπερνά αυτό που μέχρι τότε γνώριζες, που το αποτέλεσμα της στιγμής αυτής ξεπερνά κάθε προσδοκία σου, και που κάνει το τραγούδι "απλά" να απογειώνεται!! Μια τέτοια μαγική στιγμή συνέβη μια καλοκαιρινή βραδιά του 2018 στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, την οποία βρήκα προχτές σε ένα βιντεάκι πολύ πρόσφατα ανεβασμένο (πριν λίγες μέρες) από το λογαριασμό του Θανασάρα στο youtube! "Ηλιόπετρα" του Θανάση Παπακωνσταντίνου από το Σωκράτη Μάλαμα:

Μουσικές ιστορίες, ξανά...

Το έχω ξαναγράψει και παλιότερα εδώ, (αναφερόμενος όμως τότε στην κρατική τηλεόραση): ας είναι καλά η ΕΡΤ με το κρατικό ραδιόφωνο! Έτσι μπορούμε κι ακούμε τραγούδια ξεχασμένα, τραγούδια που δεν πρόκειται ν' ακούσουμε πουθενά αλλού! Αυτό έγινε και σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, με το Δεύτερο Πρόγραμμα. Η ακρόαση δύο τραγουδιών υπήρξε η αιτία για τούτην εδώ την ανάρτηση. Το ένα ήταν του Μπομπ Ντίλαν, ερμηνευμένο από τον ίδιο, και το άλλο των America, σε διασκευή.

Ποιος θυμάται τους Pavlov's Dog;

Οι παλιοί ενδεχομένως από το '75, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος τους μεγάλος δίσκος "Pampered Menial". Οι ...λιγότερο παλιοί από τις ελληνικές επανεκδόσεις του '81 των δύο ως τότε επίσημων κυκλοφοριών τους, όταν το ραδιόφωνο έπαιζε κατά κόρον το χιτ του πρώτου δίσκου, κυρίως μέσα από τις διαφημιστικές εκπομπές της ελληνικής CBS (με παρουσιαστή το Γιώργο Πολυχρονίου - G Poly). Αλλά και οι νεότεροι, δε μπορεί, κάπου θα έχουν ακούσει τη "Julia", με τη χαρακτηριστική εκείνη ερμηνεία του Ντέιβιντ Σέρκαμπ και τις απίστευτες υψηλές του νότες (πολλοί είχαμε μπερδευτεί τότε που τον πρωτακούσαμε, πιστέοντας πως επρόκειτο για τραγουδίστρια με ιδιαίτερη φωνή!). Δεν το γνωρίζω, δεν το έχω ψάξει, είμαι όμως σχεδόν βέβαιος πως εκείνες οι επανεκδόσεις του '81 πούλησαν στη χώρα μας πολύ περισσότερο από τις πρώτες, και είναι εκείνες που έκαναν το γκρουπ ένα από τα πολυαγαπημένα των Ελλήνων ροκ φανς στη δεκαετία του 80. Και να σκεφτεί κανείς ότι στην πατρίδα τους τη δεκαετία του 70 έκαναν τόσο χαμηλές πωλήσεις, που η Columbia είχε αρνηθεί να κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ και έτσι η μπάντα τελικά διαλύθηκε, μόλις το 1977!

5ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου

Από τον περασμένο Σεπτέμβρη ακόμη ήθελα να γράψω, και μάλιστα το είχα ξεκινήσει, για τα πρώτα τέσσερα χρόνια του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου. Ενός φεστιβάλ που από την αρχή φιλοδόξησε να έχει αναφορές και πέρα από τα Ελληνικά σύνορα, εξ ου και ο τίτλος του. Έχοντας λοιπόν το φεστιβάλ ολοκληρώσει ένα πρώτο κύκλο, γνωριμίας περισσότερο με το κοινό, θεώρησα πως ήταν η σωστή στιγμή για ένα πρώτο απολογισμό. Όχι επίσημο, ούτε πλήρη, ούτε ενδεχομένως και αντικειμενικό. Προσωπική μου άποψη ήταν πως διαφαινόταν ότι από το επόμενο, δηλαδή το φετινό, καλοκαίρι θα διαμορφωνόταν ένας νέος χαρακτήρας στον τρόπο διοργάνωσης αλλά και στις καλλιτεχνικές επιλογές του θεσμού αυτού ώστε, αν η αλλαγή (η ωρίμανση αν θέλετε) αυτή πετύχαινε, τότε θα μπορούσαμε πλέον να μιλάμε για ένα εδραιωμένο και καταξιωμένο καλλιτεχνικό γεγονός, όχι μόνο στα στενά τοπικά πλαίσια της  Άνδρου, αλλά πραγματικά πανελλήνιας, ίσως και διεθνούς ακόμη εμβέλειας. Τελικά την ανασκόπηση αυτή δεν την ολοκλήρωσα ποτέ, αλλά νομίζω πως τώρα πλέον, μετά και από την ανακοίνωση των παραστάσεων του προγράμματος της 5ης σεζόν, είναι η κατάλληλη στιγμή. Και αυτό γιατί φαίνεται όντως η αλλαγή κατεύθυνσης που είχα από πέρισυ προβλέψει. Μια σημείωση άλλωστε στις γενικές πληροφορίες της ιστοσελίδας του φεστιβάλ το ξεκαθαρίζει: "Βασικός κορμός του Φεστιβάλ κάθε χρόνο είναι οι θεατρικές παραστάσεις."

Έχουμε λοιπόν ένα φεστιβάλ που, ενώ ξεκίνησε κυρίως με συναυλίες και λιγότερο με θεατρικά και χορό, εμπλουτίστηκε στο δεύτερο κιόλας χρόνο του με πολύ περισσότερες επιλογές: κινηματογραφικές προβολές, ζογκλέρ στους δρόμους της Χώρας, συναυλίες και σε άλλους χώρους εκτός του Ανοιχτού Θεάτρου, ακόμη και κουκλοθέατρο, για να επανέλθει το 2019 σχεδόν στη μορφή που το πρωτογνωρίσαμε, μόνο με λιγότερη πλέον έμφαση στα μουσικά. Η πρεμιέρα του ωστόσο το 2015 δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο δυναμική, και ταυτόχρονα η πρώτη από μια σειρά εκπλήξεων που ακολούθησαν: αν και δεν υπήρξα ποτέ ένθερμος θαυμαστής του συγκροτήματος Πυξ Λαξ αλλά και των μελών του στις προσωπικές καριέρες τους, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι με εξέπληξε ευχάριστα η εμφάνιση του Φίλιππου Πλιάτσικα μαζί με τον Γιάννη Μηλιώκα, σε ένα πολύ καλό live που εγκαινίασε το νέο θεσμό, έκπληξη που άφησε μεγάλες προσδοκίες για τη συνέχειά του. Από τον πρώτο κιόλας χρόνο διεξαγωγής του, το φεστιβάλ δε δίστασε να φιλοξενήσει και τοπικές καλλιτεχνικές ομάδες, όπως ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου (στις "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη, στις 2 Αυγούστου) και η Φιλαρμονική του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου, της οποίας η καθιερωμένη καλοκαιρινή συναυλία του 15αύγουστου εντάχθηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ (για να βρεθεί για πρώτη φορά εφέτος ξανά εκτός των φεστιβαλικών εκδηλώσεων!). Άλλες ενδιαφέρουσες βραδιές του 1ου φεστιβάλ ήταν η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου "Τρωάδες" του Ευρυπίδη, η τζαζ συναυλία του σχήματος Trilogia (Τρανταλίδης, Σαμαράς, Κοντραφούρης), "Η γοητεία του θορύβου" με τον κρουστό Γεράσιμο Τσαγκαράκη και η συναυλία της Κατερίνας Πολέμη. Το ίδιο καλοκαίρι εμφανίστηκε και η Δήμητρα Γαλάνη με το σχήμα Chronos Quartet, ένα λάιβ που δε με άφησε ιδιαίτερα ικανοποιημένο, καθώς η εμφάνιση της Γαλάνη (μεγάλη ερμηνεύτρια που εκτιμώ ιδιαίτερα) ήταν κατώτερη των προσδοκιών μου.

Τον επόμενο χρόνο, όπως είπαμε, οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη, και το φεστιβάλ "μεγάλωσε" γρήγορα, τόσο σε διάρκεια όσο και σε πλήθος αλλά και ποικιλία εκδηλώσεων, ξεκινώντας μετά τα μέσα Ιουλίου και τελειώνοντας θριαμβευτικά στις 3 του Σεπτέμβρη, με τη μουσική συνεύρεση του Θάνου Μικρούτσικου και του Μίλτου Πασχαλίδη. Από τις καλύτερες βραδιές εκείνης της χρονιάς ήταν ακόμη (από όσα άκουσα, καθώς δεν ήμουν παρών) η συναυλία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη στις 13 Αυγούστου. Άλλες σπουδαίες μουσικές βραδιές ήταν η συναυλία Μανώλη Μητσιά - Γεωργίας Νταγάκη στις 30 Ιουλίου, και της Έλλης Πασπαλά στις 26 Αυγούστου με Ντέιβιντ Λίντς και Τάκη Φαραζή. Από θεατρικές παραστάσεις ξεχώρισαν η, με αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, μεταφορά της "Ορέστειας" του Αισχύλου, σε σύγχρονη εκδοχή από το σκηνοθέτη Γιάννη Χουβαρδά, με πολύ καλό ωστόσο καστ (Καραμπέτη, Μαρκουλάκης, Ψαρράς, Κουρής) στις 7 Αυγούστου, και η εκπληκτική προσέγγιση του Δήμου Αβδελιώδη στο αρχαίο κείμενο της "Απολογίας του Σωκράτη", στις 24 Αυγούστου, στην οποία διατήρησε αυτούσιο το αρχαιοελληνικό κείμενο του Πλάτωνα (με βοηθητική χρήση υπερτίτλων στα νέα ελληνικά). Ξεχώρισαν όμως και οι παραστάσεις των δύο τοπικών θεατρικών ομίλων, ο "Οιδίπους τύραννος" από τη Λαϊκή Σκηνή Άνδρου στις 20 Ιουλίου και "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Καμπανέλλη από τον Θεατρικό Όμιλο Άνδρου στις 29 Ιουλίου. Άλλες παραστάσεις της ίδιας χρονιάς ήταν: ο Σύγχρονος χορός Opus, η ετήσια συναυλία της Φιλαρμονικής του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου, Κουκλοθέατρο με εργαστήρι και παράσταση, Music and Dance Gala από την Εθνική Όπερα Παρισίων και πολυθέαμα από το Σύλλογο Ποντίων "Αργοναύται-Κομνηνοί".

Οι τέσσερις όμως μεγαλύτερες εκπλήξεις του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ ήταν:
-το τετραήμερο κινηματογραφικό αφιέρωμα 1 έως 4 Αυγούστου στους Φελίνι-Ρότα (με προβολή των ταινιών "Amarcord", "La Strada" και "Roma" τις τρεις πρώτες ημέρες και ένα μουσικό πολυθέαμα την τέταρτη, με μουσικές Νίνο Ρότα, με ακροβάτες και ταχυδακτυλουργούς που ξεκίνησαν από τους δρόμους της Χώρας για να συνοδέψουν τους θεατές μέχρι το θέατρο, προβολές βίντεο, την ορχήστρα του Νίκου Πλατύρραχου αλλά και τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής του Μουσικού Συλλόγου,
-οι δύο εκτός Ανοιχτού Θεάτρου συναυλίες, δηλαδή το μπιτς-πάρτι των Γιάννη Γιοκαρίνη, Νίκου Ζιώγαλα, Γιάννη Μηλιώκα και Λάκη Παπαδόπουλου στις 17 Αυγούστου, στην πλωτή εξέδρα που στήθηκε στην παραλία Αγίας Αικατερίνης στο Κόρθι, και η arena-rock παράσταση Βασίλης και Γιάννης: "Άντε να λύσουμε..." (Παπακωνσταντίνου και Ζουγανέλλης) το επόμενο βράδυ στο Δημοτικό Στάδιο Άνδρου, και, πάνω απ΄ όλα,
-η καλύτερη, για μένα, παράσταση μέχρι σήμερα, σε αυτά τα τέσσερα χρόνια του φεστιβάλ, η εμφάνιση της μοναδικής Μαρίας Φαραντούρη, της μέγιστης, διεθνούς εμβέλειας, Ελληνίδας ερμηνεύτριας, στο Ανοιχτό Θέατρο Άνδρου, στις 27 Ιουλίου, μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, εκπληκτικές ερμηνείες, υπέροχες μουσικές! Μπορώ πλέον, τρία χρόνια μετά, να επιμείνω στην αρχική μου εντύπωση, πως η εμφάνιση αυτή της Φαραντούρη ήταν το πιο συγκλονιστικό live που έχω δει ποτέ!!
Το 2ο Φεστιβάλ Άνδρου, άνετα νομίζω, κερδίζει, μετά απ΄ όλα αυτά, το χαρακτηρισμό του καλύτερου μέχρι στιγμής από τα τέσσερα!

Ένας μεγάλος Έλληνας δημιουργός έκλεισε το 2ο φεστιβάλ, ένας μεγάλος Έλληνας δημιουργός άνοιξε το 3ο, καθώς στις 29 Ιουλίου 2017 άνοιξε αυλαία ο Σταμάτης Κραουνάκης με τη μουσικοθεατρική παράσταση "ΟΛΟΙ ΕΝΑ"-Φίλα με, το συγκλονιστικότερο ίσως άνοιγμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου στα τρία, έως τότε, χρόνια ύπαρξής του, και από τις καλύτερες μουσικοθεατρικές παραστάσεις που έχω δει, η οποία μου άλλαξε κατά πολύ και την άποψή μου για τα live του Κραουνάκη! Βραδιά-έκπληξη ήταν κι εκείνη στις 2 Αυγούστου, με βίντεο προβολή (από τις HD live μεταδόσεις της Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης) της παράστασης όπερας "Nabucco" του Γκιουζέπε Βέρντι με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο. Μερικές ακόμη από τις παραστάσεις που απολαύσαμε το καλοκαίρι του ΄17 ήταν: οι "Πέτρες στις τσέπες του" της Μαρί Τζόουνς, ένα two-men show με τον Γιώργο Χρυσοστόμου και τον Μάκη Παπαδημητρίου στις 9 Αυγούστου, το απολαυστικό "Αρσενικό και παλιά δαντέλα" του Τζόζεφ Κέσελρινγκ από το Θεατρικό Όμιλο Άνδρου, η ετήσια καλοκαιρινή συναυλία της Φιλαρμονικής του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου στις 16 Αυγούστου, και φυσικά η εξαιρετική παράσταση "Restart" του Νίκου Πορτοκάλογλου, με τους Ευγενείς Αλήτες και τη συμμετοχή της Αγάπης Διαγγελάκη (ένα ακόμη από τα κορυφαία live του φεστιβάλ) την αμέσως επόμενη ημέρα.

Από το 4ο Διεθνές Φεστιβάλ δεν είχα παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις, οπότε θα σταθώ μόνο σε τρεις:
-μια εμπλουτισμένη κι εκσυγχρονισμένη απόδοση του "Ερωτόκριτου" του Βιτσέντζου Κορνάρου στις 13 Αυγούστου, μια καταπληκτική μουσικοθεατρική παράσταση με τους Χαΐνηδες και το χορευτικό-ακροβατικό σχήμα Κι όμΩς κινείται, παραγωγής του Φεστιβάλ Αθηνών,
-την ετήσια καλοκαιρινή συναυλία της Φιλαρμονικής Μου.Σ.Α. σε κοινή εμφάνιση με την ιστορικότερη φιλαρμονική της Ελλάδας, την Παλαιά Φιλαρμονική της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κέρκυρας, στις 4 Αυγούστου,
-τη θεατρική παράσταση της κωμωδίας-σάτιρας του Αριστοφάνη "Βάτραχοι", με το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο των Αντώνη Καφετζόπουλου, Λάκη Λαζόπουλου, Δημήτρη Πιατά και Σοφίας Φιλιππίδου, η οποία έριξε και αυλαία για το φεστιβάλ του 2018 στις 22 Αυγούστου.
Άλλες παραστάσεις που ανέβηκαν στα πλαίσια του 4ου Φεστιβάλ ήταν: "Η τελευταία μαύρη γάτα" του Ευγένιου Τριβιζά στις 26 Ιουλίου, η μουσική παράσταση "Αγάπη, love, amor" της Κατερίνας Πολέμη στις 30, Vagor & Bellavita "Dromocosmicas" στις 3 Αυγούστου, ο Γιώργος Νταλάρας και η ορχήστρα Εστουδιαντίνα στις 9, η "Ελένη" του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου στις 11, η "Ειρήνη" του Αριστοφάνη (Παιδικό θέατρο) στις 16, "Για όλη τη ζωή μας σου μιλώ" με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στις 18, και "Τίμων ο Αθηναίος" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ από το Θεατρικό Όμιλο Άνδρου (ο οποίος για πρώτη φορά εφέτος μένει εκτός προγράμματος και θα ανεβάσει χωρίς τη στήριξη του φεστιβάλ την καλοκαιρινή παράσταση που ετοιμάζει) στις 20 Αυγούστου.

Φτάνουμε λοιπόν φέτος στο πιο περιορισμένο πλέον θα έλεγα πρόγραμμα, και ως προς τη διάρκεια και ως προς το περιεχόμενο. Το φεστιβάλ ανοίγει αυλαία στις 31 Ιουλίου και ολοκληρώνει τις παραστάσεις του στις 20 Αυγούστου, με διάρκεια δηλαδή μερικές ημέρες λιγότερες ακόμη και από το προηγούμενο. Θεματικά, όπως έχουμε πει, το 5ο Φεστιβάλ δίνει το κύριο βάρος στο θέατρο (με έμφαση μάλιστα στο αρχαίο δράμα), αφού οι 6 από τις 11 βραδιές, μεταξύ αυτών η πρώτη και η τελευταία, περιλαμβάνουν θεατρικές παραστάσεις. Αυλαία λοιπόν έχουμε με δύο θεατρικούς ομίλους: το άνοιγμα από τη Λαϊκή Σκηνή Άνδρου στις 31 Ιουλίου με "Πλούτο" του Αριστοφάνη, και το κλείσιμο από το Θεατρικό Όμιλο Σύρου Απόλλων στις 20 Αυγούστου με "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή. Οι υπόλοιπες θεατρικές παραστάσεις του Αυγούστου είναι: "Ύψωμα 731" από το Θέατρο Πορεία στις 3, "Οιδίπους Τύραννος" του Σοφοκλή από τα Αθηναϊκά Θέατρα στις 10, "Θεογονία" του Ησίοδου από Patari Project στις 12 και "Το ευχαριστημένο", μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου της Μαρίνας Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, από το Θέατρο Πορεία στις 17.

Στα ενδιάμεσα των θεατρικών θα παρακολουθήσουμε, μέσα στον Αύγουστο, μουσικές παραστάσεις από: το Νίκο Κυπουργό και την Ορχήστρα των Κυκλάδων, με τη συμμετοχή των Χορωδιακών τμημάτων και της Φιλαρμονικής του Μουσικού Συλλόγου Άνδρου, σε μουσικές και τραγούδια από τον Ελληνικό και διεθνή κινηματογράφο στις 2, το Γιάννη Πάριο στις 5, και την Ελένη Βιτάλη (μαζί με Βιολέτα Ίκαρη και ΤΖΟΥΜ) στις 18, και χορευτικές παραστάσεις από: την Ομάδα CIE της Toula Limnaios στις 9, και το Μικροσκοπικό Θέατρο με την παράσταση "Adiós Niña" στις 14.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου μπορείτε να το βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Κι άλλη μουσική...

Ολοκληρώνω, και πάλι με μουσική, την αναδρομή στις παλιές μου αναρτήσεις του G+, με μερικές αναφορές και κάποια μικρά αφιερώματα.

Songs of life

Έφτασε λοιπόν η στιγμή που το G+ "κατεβάζει διακόπτες", κάτι που γνωρίζαμε από το καλοκαίρι. Είχα ξεκινήσει πριν λίγο καιρό να αναδημοσιεύω εδώ κάποιες αναρτήσεις μου του G+ που θεωρώ, για διάφορους λόγους, πιο ιδιαίτερες και δεν θα ήθελα να χαθούν. Μια ομάδα αναρτήσεων που θα ήθελα να κρατήσω είναι η ενότητα "Songs of life". Τραγούδια που έχουν ξεχωριστή θέση στη ζωή μου, είτε γιατί κάποια τα θεωρώ πολύ σπουδαία σε ολόκληρη την ιστορία της δισκογραφίας, είτε γιατί κάποια με "μεγάλωσαν", καθώς υπήρξαν τα πρώτα μου ακούσματα στην παιδική και προεφηβική ηλικία, κι έγιναν οδηγοί στις μετέπειτα μουσικές μου αναζητήσεις, ως συστηματικού πλέον ακροατή. Αυτά (ή έστω τα περισσότερα) προτίθεμαι να αναδημοσιεύσω εδώ. Πάμε (ξεκινώντας από την παλιότερη ανάρτηση...):

"Τ' άστρα φαίνονται πολύ διαφορετικά σήμερα..."

Λοιπόν...

Το Google+ σταματά οριστικά σε μερικές μέρες. Το νέο είχε κυκλοφορήσει από το προηγούμενο καλοκαίρι, αρχικά με ημερομηνία διακοπής καλοκαίρι του 2019. Τελικά, το Δεκέμβρη η Google ανακοίνωσε επίσπευση του κλεισίματος της πλατφόρμας για τις αρχές Απριλίου. Η αλήθεια είναι ότι το G+ δεν υπήρξε και η πιο επιτυχημένη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως είχε ένα πλεονέκτημα, για χρήστες που δεν ήθελαν την πολυπλοκότητα χρήσης που έχουν άλλες αντίστοιχες, αν και πολύ πιο διαδεδομένες, πλατφόρμες: λειτουργικότητα μέσω της απλότητας. Ήταν αυτός και ο λόγος για τον οποίο, πριν λίγα μόλις χρόνια, αποφάσισα κι εγώ να δικτυωθώ κοινωνικά! Υπήρξε η πρώτη, και η μόνη μέχρι πολύ πρόσφατα, πλατφόρμα της οποίας υπήρξα χρήστης, και την είχα επιλέξει ακριβώς λόγω αυτής της απλότητας στη χρήση της. Δυστυχώς την άποψή μου δεν συμμερίστηκαν οι περισσότεροι από τους χρήστες της, και σταδιακά την εγκατέλειψαν, με αποτέλεσμα η διατήρησή της από την Google να μην είναι πλέον συμφέρουσα.