Και πάλι στις επάλξεις...

 Πέρασαν ακριβώς δυόμιση χρόνια από την τελευταία ανάρτηση, όπου το ιστολόγιό μου έπεσε σε παρατεταμένη χειμερία νάρκη (ναι, οκ, ήταν Δεκέμβρης, αλλά από τότε πέρασαν τρεις χειμώνες και δύο καλοκαίρια!). Εδώ και αρκετό καιρό, από τον τελευταίο χειμώνα, σκεφτόμουν να το επανενεργοποιήσω, χωρίς όμως να έχω στο μυαλό μου τι θα ήθελα να γράψω σαν "πρώτη" ανάρτηση. Η αλήθεια είναι ότι από το χειμώνα του '24, αν και είχα πλέον περισσότερο χρόνο διαθέσιμο για τα μέχρι τότε χόμπι μου, ξαφνικά απέκτησα και νέο, οπότε η σκέψη του γραψίματος πέρασε και πάλι σε δεύτερη μοίρα, παρότι υπήρχε ήδη μισογραμμένο κάποιο κείμενο και οι σχετικές φωτογραφίες.

Το πάρτι του καλοκαιριού

Διαβάζοντας προχτές στη σελίδα μου στο fb τις νέες αναρτήσεις, πρώτη πρώτη ανάμεσα στις προτεινόμενες σελίδες εμφανίστηκε η σελίδα του "Απόρθητου Art Bar"! Επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και απόλυτα "χειροποίητο" χώρο για όσους έψαχναν το διαφορετικό, ένα στέκι, με όλη τη σημασία της λέξης, που με πολύ μεράκι και με πολλή προσωπική εργασία είχε δημιουργήσει ο αξέχαστος Ιάκωβος, μια άλλη άποψη περί νυχτερινής ζωής, πέρα από τα τετριμμένα. Είδα τη σελίδα και αμέσως ήρθαν ξανά μνήμες, τόσο από τις θεματικές μουσικές βραδιές όσο και από τα αλησμόνητα λάιβ - είχαμε δει, μεταξύ άλλων, στο στέκι του Ιάκωβου, από Βαγγέλη Γερμανό μέχρι Apurimac, κι από Μίλτο Πασχαλίδη (στην πρώτη από τις 3 εμφανίσεις του στην Άνδρο!) μέχρι Σπυριδούλα!

Μουσικές ιστορίες, ξανά...

Το έχω ξαναγράψει και παλιότερα εδώ, (αναφερόμενος όμως τότε στην κρατική τηλεόραση): ας είναι καλά η ΕΡΤ με το κρατικό ραδιόφωνο! Έτσι μπορούμε κι ακούμε τραγούδια ξεχασμένα, τραγούδια που δεν πρόκειται ν' ακούσουμε πουθενά αλλού! Αυτό έγινε και σήμερα το πρωί, στο δρόμο για τη δουλειά, με το Δεύτερο Πρόγραμμα. Η ακρόαση δύο τραγουδιών υπήρξε η αιτία για τούτην εδώ την ανάρτηση. Το ένα ήταν του Μπομπ Ντίλαν, ερμηνευμένο από τον ίδιο, και το άλλο των America, σε διασκευή.

Εκπληκτικές εικόνες!

Μου τις έστειλαν και τις αναδημοσιεύω. Η κάθε εικόνα, με το δικό της τρόπο και για το δικό της λόγο, είναι μοναδική κι εκπληκτική. Απολαύστε!

Fontana vs... Caruso !!!

Πριν πάρα πολύ καιρό (ίσως να κοντεύουν δυο χρόνια...) είχα πέσει πάνω σε μια ανάρτηση στο G+ του κομματιού "Je crois entendre encore", άρια από το "Les pêcheurs de perles" ("Αλιείς Μαργαριταριών", όπως είναι γνωστή σε μας η όπερα αυτή του Ζορζ Μπιζέ), σε δυο εξαιρετικές ερμηνείες του Ενρίκο Καρούζο, του μεγαλύτερου ίσως τενόρου όλων των εποχών. Είχα σχολιάσει τότε ότι αυτή η υπέροχη μελωδία μου ήταν γνωστή όχι από την όπερα, αλλά από κάποιο παλιό ιταλικό ποπ τραγούδι των 60's. Έκανα μια σύντομη έρευνα στη δισκοθήκη μου χωρίς να εντοπίσω το κομμάτι, αν και ήμουν σχεδόν σίγουρος πως υπήρχε σε κάποιο παλιό 45αράκι. Δεν το έψαξα περισσότερο.

"Ελλαδέξ"

"Λευκαίνει καλύτερα!"

Στην δισκογραφία υπάρχουν κατά καιρούς κάποιες "ευτυχείς συγκυρίες", όπου οι συναντήσεις κάποιων δημιουργών έχουν δώσει άλλοτε έργα σημαντικά κι άλλοτε έργα με κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στη δεύτερη περίπτωση συγκαταλέγεται και τούτος ο δίσκος του 1975, αποτέλεσμα συνεύρεσης τριών ιδιαίτερων δημιουργών, οι οποίοι ωστόσο είχαν ήδη συνεργαστεί ξανά προηγουμένως, ανά δύο. Ο Γιάννης Λογοθέτης, σκιτσογράφος, στιχουργός αλλά και συνθέτης (γνωστότατος και ως Λογό) από τη μια, και ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, κιθαρίστας και συνθέτης - μέλος ενός ιστορικού συγκροτήματος (το "Κιου" των Πελόμα Μποκιού) έχουν συνεργαστεί ένα μόλις χρόνο πριν, σε άλλον ένα σατιρικό δίσκο, με τραγουδιστή τον Ανδρεάδη, ως στιχουργός ο πρώτος, ως συνθέτης και ενορχηστρωτής ο δεύτερος. Παράλληλα, ο Κιουρκτσόγλου συνεργάζεται με το Δημήτρη Πουλικάκο για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων και της παραγωγής του, ίσως, σημαντικότερου ελληνικού ροκ δίσκου (ο οποίος όμως θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά), "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος". Σε αντάλλαγμα της συνδρομής του αυτής, ο Κιουρκτσόγλου ζητά από τον Πουλικάκο να ερμηνεύσει ένα καινούριο του τραγούδι. Ο Πουλίκας δεν πολυγουστάρει το κομμάτι που του προτείνει ο Κιουρκτσόγλου, υποχωρεί όμως τελικά και κάνει τη χάρη στον "παραγωγό" του να το ηχογραφήσει. Έτσι προκύπτει το "Ελλαδέξ", ο πιο ροκ δίσκος του Γιάννη Λογοθέτη!

Blue Monday

Άκουγα το πρωί σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι η σημερινή Δευτέρα έχει χαρακτηριστεί, από το 2005, ως "Blue Monday". Ο χαρακτηρισμός, λέει, οφείλεται σε έναν υπολογισμό που προκύπτει από κάποιον, αυθαίρετο προφανώς, μαθηματικό τύπο, ο οποίος, χρησιμοποιώντας παραμέτρους όπως οι καιρικές συνθήκες, χρέη που εκκρεμούν, οι μέρες που πέρασαν από τα τελευταία Χριστούγεννα, και μερικές ακόμη, δίνει ένα αριθμητικό αποτέλεσμα που δείχνει πόσο καταθλιπτική μπορεί να είναι μια συγκεκριμένη ημέρα του έτους. Με το μαθηματικό λοιπόν αυτό τύπο προκύπτει ότι, για τους κατοίκους του Βορείου ημισφαιρίου, η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου.

ΚΑΛΗ (ΜΟΥΣΙΚΗ) ΧΡΟΝΙΑ!

Η μουσική είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή μου. Υπήρξα ανέκαθεν συστηματικός ακροατής (αν και ουδέποτε δημιουργός ή εκτελεστής, έστω κι αν κάποια στιγμή το προσπάθησα). Όσο μπορώ να έχω παιδικές μνήμες, θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική. Στην αρχή από το πικάπ του παππού -μιλάμε για ηλικία γύρω στα 3!- που είχα μάθει και το χειριζόμουν μόνος! Μετά από το ολόδικό μου πικάπ-βαλιτσάκι, που απέκτησα γύρω στα 5-6 χρόνια μου (και λέμε για τα σημερινά παιδιά και την ευκολία προσαρμογής τους με τη τεχνολογία από μικρή ηλικία, τελικά πάντα έτσι γινόταν, απλά οι δυνατότητες που είχαμε εμείς, ως παιδιά, να βρεθούμε με τέτοια γκατζετάκια στα χέρια μας ήταν πολύ πιο περιορισμένες). Στη συνέχεια από το δικό μου κασετόφωνο, το οποίο ήταν και ένα υποτυπώδες εργαλείο δημιουργίας (ηχογραφούσα, με πικάπ και μικρόφωνο, τα δικά μου, φανταστικά, "ραδιοφωνικά προγράμματα"!). Και πάντα, εννοείται, από κάποιο τρανζιστοράκι, από το οποίο και ενημερωνόμουν για ότι καινούριο κυκλοφορούσε στη δισκογραφική αγορά. Και αργότερα, που το "βαλιτσάκι" έγινε πλατώ, το κασετοφωνάκι ντεκ και το τρανζιστοράκι γουόκμαν, η μουσική συνέχισε να με συντροφεύει ασταμάτητα, παντού όπου έβρισκα ευκαιρία να ακούω.

Η ιστορία που "έφαγε" ο "δαίμων"

Τις προηγούμενες δεκαετίες, στα τυπογραφεία κυκλοφορούσε ο γνωστός "δαίμων", που, σαν άλλος καλικάντζαρος, αρεσκόταν να ...ανακατεύει γράμματα, λέξεις, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα, φωτογραφίες, διαστρέφοντας ή και καταστρέφοντας ολοσχερώς το περιεχόμενο του εντύπου. Στη σύγχρονη εποχή, που η αναγνωσιμότητα των εντύπων έχει μειωθεί δραματικά, ο "δαίμων των τυπογραφείων" δεν βρίσκει πια ενδιαφέρον στους χώρους αυτούς και έχει μετακομίσει στους ...servers των ιστοσελίδων!. Ένας τέτοιος δαίμων λοιπόν χτύπησε και το σέρβερ της google.gr και, όπως ήταν πεινασμένος, "έφαγε" μια ολόκληρη ανάρτηση από το ιστολόγιό μου!

(Σαν) συνέχεια από το προηγούμενο...

Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, στις 23 Νοέμβρη 2006, ξεκινήσαμε με ένα φίλο μια σειρά μουσικών εκπομπών σε τοπικό ραδιοσταθμό του νησιού. Ήταν δίωρες εβδομαδιαίες εκπομπές γενικού μουσικού περιεχομένου, με κύριο όμως άξονα τη μουσική που άρεσε περισσότερο και στους δυο μας: τη ροκ. Κύρια δομή των εκπομπών ήταν κάθε εβδομάδα ένα αφιέρωμα: σε μουσικά είδη, σε πορτρέτα καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, σε παρουσιάσεις δίσκων, και σε ότι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει μια μουσική ενότητα. Είχε τίτλο "Το Ξεχασμένο Πηγάδι" (δανεισμένο από το ομότιτλο τραγούδι του Πουλικάκου) και έμεινε "στον αέρα" για τρία χρόνια, μέχρι τις 17 Δεκέμβρη του 2009.

Η πρώτη "ραπ" κυκλοφορία

Το πασίγνωστο "Rapper's Delight" των Sugarhill Gang επίσημα θεωρείται ως η πρώτη χιπ-χοπ κυκλοφορία στην παγκόσμια δισκογραφία, που καθιέρωσε το ραπ ιδίωμα, στα τέλη του 1979. Επιπλέον, η Wikipedia αναφέρει ότι προηγήθηκε το "King Tim III (Personality Jock)" των Fatback, λίγους μήνες νωρίτερα (το οποίο προφανώς δεν γνώρισε επιτυχία, έτσι τα πρωτεία πήραν οι Sugarhill Gang). Υπάρχει όμως μια ηχογράφηση του 1965 (!) που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χιπ-χοπ! Και είναι πολλοί μουσικόφιλοι που συμφωνούν με την άποψη αυτή, αναμεσά τους και ο υπογράφων.

"Μια τέτοια μέρα"

Έχει κολλήσει στο μυαλό μου όλο το απόγευμα ένα ποπ τραγούδι των 70's, από ένα σαρανταπενταράκι που βρίσκεται στη δισκοθήκη μου, "κληρονομιά", μαζί με αρκετά ακόμη, από ένα θείο μου. Το ερμηνεύει η Μαρίνα, μια ποπ τραγουδίστρια της εποχής (μιλάμε για 60-70) η οποία, αν και είχε όμορφη χροιά, δεν ευτύχησε να τραγουδήσει αξιόλογα τραγούδια. Το αντίθετο μάλιστα, οι επιλογές που έκανε (ή που της έκαναν) μάλλον την αδίκησαν. Φωτεινή εξαίρεση το σινγκλάκι αυτό, το οποίο έχει στην πρώτη πλευρά το "Κάτι άλλο μου θυμίζει", σύνθεση του Κώστα Τουρνά, ενώ "συμπλήρωμα" στην δεύτερη υπάρχει ένα διασκευασμένο τραγούδι, με ελληνικούς στίχους πάλι από τον Τουρνά, σύνθεση, σύμφωνα με την ετικέτα, κάποιου S. Sampaio, και τίτλο "Μια τέτοια μέρα". Είναι μάλλον το ομορφότερο τραγούδι που έχει ηχογραφήσει ποτέ η Μαρίνα, η ερμηνεία της είναι η καλύτερη που έχω ακούσει, νομίζω πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιτυχία της, ενώ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα σινγκλ γίνεται επιτυχία με το τραγούδι της δεύτερης πλευράς!

"Θερμές" νύχτες

Το καλοκαίρι του '67 έμεινε γνωστό ως "Το καλοκαίρι της Αγάπης" (Summer of Love). Υπήρξε μια παγκόσμια κινητοποίηση, για το σταμάτημα του πολέμου του Βιετνάμ και για την Παγκόσμια Ειρήνη, από μεγάλες ομάδες νεολαίας. Όμως το επίκεντρο, η καρδιά των κινητοποιήσεων, και το μέρος που μάζεψε τον περισσότερο κόσμο, καμιά εκατοστή χιλιάδες, ήταν το Σαν Φρανσίσκο. "Γενιά της Αγάπης" (Love Generation) ονομάστηκαν, ήταν οι γνωστοί hippies, τα "Παιδιά των Λουλουδιών".

"Ντίλι ντίλι..."

Το παρακάτω μου ήρθε στο μυαλό μετά από σειρά γεγονότων. Κατά τα γνωστά, κοιτώντας αναρτήσεις στο google+ πριν λίγες μέρες, σχολίασα ένα μουσικό βίντεο, προσθέτοντας στη συνέχεια κι εγώ άλλο ένα του ίδιου καλλιτέχνη, που μου αρέσει πολύ, το οποίο αφηγείται μια ιστορία πολύ όμοια με μια που μας έλεγαν παλιά οι γιαγιάδες μας. Οι δύο ιστορίες ξεκινούν διαφορετικά, όμως η συνέχεια είναι πανομοιότυπη. Επίσης στην ελληνική εκδοχή, δεν είναι αθώο το ποντικάκι, όπως συμβαίνει στην ιταλική, καθώς είναι αυτό που ξεκινά όλο το κακό! Η γιαγιά μου λοιπόν μου έλεγε αυτό το "ποιηματάκι":

Μια "underground" ιστορία 2

Πώς τελικά τα πάντα στον κόσμο τούτο είναι ένας κύκλος! Πώς έρχονται και δένουν διάφορα πράγματα μεταξύ τους! Αφορμή να συνεχίσω την "underground" ιστορία μου έδωσε μια ανάρτηση και κάποια σχόλια που έγιναν σ' αυτή, στο G+ του φίλου blog του Ποιητή-Πόε (του "POEt'S SOUND"). Αναφέρομαι σε ανάρτησή του για το νέο βίντεο των Merchandise, γκρουπ που ηχογραφεί στην 4AD, ετικέτα της Beggar's Banquet, το οποίο μου θύμισε εποχές 80's της θρυλικής εταιρίας. Μου θύμισε επίσης ένα κλιπ που είχα χρόνια να δώ, βρήκα κάποια στιγμή στο youtube και ανάρτησα πριν ένα περίπου μήνα στο G+. Αναφέρομαι στο ένα και μοναδικό σινγκλ που είχε βγεί από το ένα και μοναδικό άλμπουμ ενός, εφήμερου όπως αποδείχτηκε, γκρουπ που είχε σχηματιστεί από δύο αποχωρήσαντες, τον Πίτερ Μέρφι από τους Bauhaus και τον Μικ Καρν από τους Japan. Το σχήμα ονομαζόταν Dalis Car και ήταν ηχητικά ένα κράμα σχεδόν των δύο προηγούμενων γκρουπ. Το άλμπουμ λεγόταν "The Waking Hour" και κυκλοφόρησε το 1984 από την Paradox, ετικέτα επίσης της Beggar's Banquet, που δημιουργήθηκε ειδικά για την κυκλοφορία αυτή. Το σινγκλ ήταν το "The Judgement Is The Mirror":

Μέγκλα και Τζάμπα

Τι μου ήρθε τώρα;! Εντελώς ξαφνικά θυμήθηκα μια ιστορία για δυο λέξεις σχετικές μεταξύ τους και αντίθετες, αντώνυμες θα τις λέγαμε στα Νέα Ελληνικά, που δεν είναι ελληνικές, ή μάλλον όχι ακριβώς ελληνικές. Είχα ακούσει πριν χρόνια κάποια ερμηνεία τους, δεν το έψαξα περισσότερο (μάλλον δεν μ' ενδιέφερε) και έμεινα εκεί. Τώρα λοιπόν που μου ξαναήρθαν στο μυαλό, είπα να το ψάξω λίγο. Ιδού τα αποτελέσματα.

Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει ...Google!

(για να ...παινέψουμε και το "σπίτι" μας, που μας φιλοξενεί)

Μου αρέσει (αν ίσως δεν το έχετε ακόμα καταλάβει) να γράφω ιστορίες. Απλές. Μικρές. Τα είπαμε και στο εισαγωγικό σημείωμα του ιστολογίου μου. Από τη μια θέλω να καταγράφω τις σκέψεις μου. Από την άλλη να κοινοποιώ μουσικές που μου αρέσουν. Τα συνδυάζω λοιπόν και τα δυο και τα αναρτώ. Όπως έκανα και στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση με τους Pigbag.